موضوع: اخبار کیهانشناسی

تو این تاپیک اخبار کیهانشناسی نوشته میشه.

کشف کهکشانهاي قديمي بسيار قرمز



گروهي از ستاره شناسان به رهبري جياشنگ هوانگ از مرکز اخترفيزيک هاروارد-اسميتسون با استفاده از تلسکوپ فضايي اسپيتزر، چهار کهکشان بسيار قرمز را کشف کرده اند و مربوط به زماني هستند که عمر عالم يک ميليارد سال بوده است . دلايل متعددي وجود دارد که يک کهکشان مي تواند قرمز باشد . براي مثال کهکشانهاي بسيار دور مي توانند به علت انتقال به سرخ که مرتبط با انبساط عالم است قرمز مشاهده شوند . اگر يک کهکشان حاوي مقادير زيادي گرد و غبار باشد از کهکشاني ديگر که گرد و غبار کمتري دارد قرمزتر است . همچنين کهکشانهايي که داراي ستاره هاي مسن ترهستند قرمز و کهکشانهايي که ستاره هاي جوان دارند آبي ديده مي شوند .

هوانگ و تيمش هر سه مدل را بررسي کرده و بهترين جواب را جمعيت ستاره هاي مسن دانستند . مطالعه اين کهکشانهاي بسيار دور به اخترشناسان در يافتن درک بهتري از آغاز عالم و به طور خاص چگونگي شکل گيري کهکشانهاي اوليه و برخي از نخستين ستارگان کمک مي کند. اين تيم برنامه اي را براي جستجوي کهکشانهايي شبيه به اين چهار کهکشان آغاز کرده اند .


111202_sc.jpg




برگرفته از : universetoday

بازار داغ استدلالهای غلط

تکذیب پیش بینی مایاها درباره پایان جهان؛* سال 2012 پایان جهان نیست

دانش > دانش - همشهری آنلاین:

111202_sc.jpg

محققان تمدن مایا که تلاش دارند هر نوع باور درباره توانایی این قوم برای پیش*بینی سرنوشت جهان هستی را رد کنند، می*گویند دلیلی برای نگرانی از آغاز سال 2012 وجود ندارد زیرا تا زمان پایان یافتن جهان زمان طولانی یا دست*کم زمان نامشخصی باقی مانده است.

تقویم مایاها پایان چرخه پنج هزار و 126 ساله جهان را در تاریخی در حدود 12 دسامبر 2012 اعلام کرده است، تاریخی که در آن الهه جنگ و خلقت مایاها با نام «بولون یوکته» باز خواهد گشت.

«اریک ولاسکوئز» محقق دانشگاه نشنال اتونوموس مکزیک می*گوید باید کاملا درباره این موضوع آگاه باشیم، هیچ پیشگویی درباره سال 2012 وجود ندارد و این شایعات تنها اشتباهات و استدلال*های غلط بازاری هستند.

موسسه ملی تاریخ انسان شناسی در مکزیک نیز به شدت در تلاش است تا رگبار مداوم پیش*گویی*های پیشگوها را درباره پایان جهان هستی خنثی کند.

در تقویم مایاها، تقویمی که نوشتن آن از سال سه هزار و 114 قبل از میلاد آغاز شده و به دوره*های 394 ساله به نام «باکتون» تقسیم شده، عدد 13 عددی مقدس است و قرار است در سیزدهمین باکتون جهان پایان گیرد.

«سون گرونمیر» محقق سمبلهای مایایی در دانشگاه تروب در استرالیا که برای رمزگشایی از تقویم مایاها تلاش فراوانی انجام داده است می*گوید این روز پایانی که در تقویم مایاها مشخص شده در واقع نشان دهنده آغاز دوره گذار از یک دوران به دوران بعدی است که در آن به اعتقاد مایاها «بولون یوکته» بازخواهد گشت.

به گزارش مهر به نقل از لایو ساینس، به گفته محققان از میان 15 هزار متن تصویری کشف شده در بخش*های مختلف امپراطوری مایاها، تنها دو اشاره به سال 2012 شده است.

به گفته «آلفونسو لادنا» پروفسور دانشگاه «کامپلوتنز» در اسپانیا مایاها درباره بشریت، گرمای جهانی و یا پیش بینی ترکیب قطب*های زمین فکر نکرده*اند و ما تنها نگرانی*های خود را بر روی دانسته*های باستانی آنها منعکس می*کنیم.


زمان انتشار: شنبه 12 آذر 1390 - 20:49:09

رصد تشعشعات کهکشان راه شیری
دوقلوهای ویه جر ناسا که از زمان آغاز سفر پرماجرایشان به میان فضای بین سیاره ای چندین دهه می گذرد، اطلاعاتی جدید و بی سابقه را درباره کهکشان راه شیری در اختیار دانشمندان قرار داده اند.

این دو فضاپیما نشانه هایی جدید از تشعشعات کهکشان راه شیری که دانشمندان تا کنون آنها را از جانب دیگر کهکشانها مشاهده کرده بودند، در اختیار اخترشناسان قرار داده اند. این اطلاعات می توانند منجر به درک بهتر روند شکل گیری ستاره ها شده و اسراری که جوانترین ستاره های جهان را احاطه کرده است آشکار سازد.

دو ویه جر در سال 1977 برای اکتشاف در میان سیاره های غول پیکر سامانه خورشیدی و مطالعه بر روی ذرات باردار خورشیدی پرتاب شدند اما فراتر از انتظارات ناسا عمل کرده و تا کنون به مسیر خود ادامه داده و به ارسال اطلاعات جدید مشغولند.

اکنون این دو فضاپیما اولین نشانه ها از نوعی بسیار حیاتی از تشعشعات فرابنفش از کهکشان راه شیری را ارائه کرده اند، پدیده ای که به خط لیمان-آلفا شهرت دارد. این پدیده درخشانترین نوار هیدروژنی درون کهکشان به شمار می رود. مطالعه بر روی این پدیده می تواند دیدگاه های بسیاری را درباره پدیده های کیهانی از قبیل شکل گیری ستاره ها، محیطهای باردار الکتریکی که اتمسفر سیاره های جوان در آن شکل می گیرند و گازهای متشنج در فضای بین ستاره ای را در ذهن اخترشناسان زنده کند.

اخترشناسان نوار لیمان-آلفا را در دیگر کهکشانها مشاهده کرده بوده و از آن برای بررسی تاریخ اولیه جهان هستی استفاده کرده بودند. اما نوار لیمان-آلفای کهکشان راه شیری به دلیل نور کور کننده خورشید هرگز دیده نشده بود. اکنون ویه جرها به اندازه ای از پارازیتهای فرابنفشی خورشیدی دور شده اند که می توانند منظره ای واضح از پرتوهای لیمان-آلفای راه شیری را در برابر دیدگانشان داشته باشند.

به گفته اخترشناسان، این پرتوهایی که به تازگی ردیابی شده اند موقعیت متولد شدن ستاره های داغ جوان را نشان می دهند، به این شکل آگاهی از میزان تشعشعات لیمان-آلفا از کهکشان راه شیری می تواند نشاندهنده میزان متولد شدن ستاره های جدید باشد. یکی از اهداف اصلی در این مطالعه ردیابی اولین ظهور ستاره ها در جهان نوپا است.

بر اساس گزارش اسپیس، با وجود اینکه ویه جرها در حال حاضر بهترین دیدگاه را از تشعشعات کهکشان راه شیری به دست آورده اند، اما این دو فضاپیما به واسطه کم بودن سوخت توانایی رصد این تشعشعات را به تدریج از دست خواهند داد. در حال حاضر طیف سنج فرابنفش ویه جر 2 برای صرفه جویی در سوخت خاموش شده و به زودی همین دستگاه در ویه جر 1 نیز غیر فعال خواهد شد.

رکورد جدید سیاهچاله
سیاهچاله هایی 10 میلیارد برابر خورشید
محققان موفق به کشف بزرگترین سیاهچاله هایی شده اند که تا کنون شناخته شده اند، پدیده هایی که ابعاد آنها 10 میلیارد برابر بزرگتر از خورشید است.


گروهی از اخترشناسان در دانشگاه کالیفرنیا برکلی موفق به کشف دو سیاهچاله غول پیکر در خوشه ای از کهکشانهای بیضی شکل شده اند که در فاصله 300 میلیون سال نوری قرار گرفته اند، فاصله ای که در مقیاسهای کیهانی بسیار نزدیک به شمار می رود.

عظمت این سیاهچاله ها در مقایسه با کهکشانهایی که به آنها تعلق دارند بسیار زیاد است از این رو اخترشناسان به هیچ وجه انتظار مواجه شدن با چنین پدیده ای را نداشتند.

رکورددار سابق سیاهچاله ها به بزرگی 6 میلیارد خورشید بوده است. محققان بر این باورند که این سیاهچاله ها شاید بقایای اخترواره هایی باشند که جهان اولیه را از خود انباشته بودند، این سیاهچاله ها از نظر جرمی شبیه به اخترواره های جوان هستند و تا کنون توانسته بودند خود را به خوبی پنهان سازند.

برای رصد این دو غول کیهانی، اخترشناسان علاوه بر تلسکوپهای زمینی از تلسکوپ هابل و ابررایانه های تگزاس نیز برای رصد ستاره های نزدیک به سیاهچاله ها و محاسبه سرعتهای ستاره ای برای کشف این مناطق وسیع و نامرئی بهره بردند. سیاهچاله ها به اندازه ای متراکم هستند که هیچ چیز، حتی نور نیز نمی تواند از آن بگریزد.

بعضی از آنها به واسطه فروپاشی ستاره های عظیم به وجود می آیند با این همه هنوز منشاء این دو سیاهچاله عظیم مشخص نشده است و بزرگی بیش از اندازه آنها به این معنی است که از زمان شکل گیری شان تا کنون رشد بسیار زیادی داشته اند. به اعتقاد دانشمندان این کشف می تواند نمایانگر شیوه های متفاوتی باشد که منجر به رشد سیاهچاله ها می شوند.

وزن یکی از سیاهچاله های کشف شده 9.7 میلیارد بیشتر از خورشید است در حالی که وزن دیگری که از زمین فاصله بیشتری دارد بالاتر از سیاهچاله اولی است. دانشمندان بر این باورند که در جهان سیاهچاله های بزرگتری نیز وجود دارند اما سوال اینجاست که یک سیاهچاله تا چه اندازه می تواند بزرگ باشد؟

بر اساس گزارش اسپیس، برای یافتن پاسخ این سئوال اخترشناسان در حال مطالعه بر روی بزرگترین سیاهچاله هایی هستند که تا کنون کشف شده اند و انتظار دارند تا دو سال آینده سیاهچاله های بزرگتری را نیز رصد کنند.


siah.jpg

خانه وحشت

اختر شناسان بیشتر از هر زمانی به کشف سیاره قابل زیست دیگری مثل سیاره خودمان نزدیک شده اند. آنها در این راه تعدادی سیاره هولناک پیدا کرده اند. این سیارات دارای شرایط بسیار خشنی می باشند به طوری که حیات را در آن غیرممکن می سازد.

در اینجا تعدادی از ترسناکترین و کشنده ترین سیارات خارجی ارائه شده؛ نقاطی که هرگز آرزو نمی کنید سری به آنجا بزنید و حتی ترسناکترین خانه ها و داستان های روی زمین هم در مقایسه با آنها رنگ می بازند.



باران تشعشعات، آیا کسی هست؟

سیارات PSR B1257+12b و c و d جزء اولین یافته ها بودند و همچنین جزء خارق العاده ترین سیارات قرار دارند. کل این سیستم به حکم گورستانی از باقی مانده های یک منظومه خورشیدی نرمال و عملکردی است. ستاره این منظومه در اثر یک انفجار بسیار عظیم مثل انفجار یک ابرنواختر از بین رفته است.

سیارات PSR B1257+12b و c و d همگی باقی مانده های یک منظومه خورشیدی از بین رفته هستند. آنها دائماً تحت تشعشات قوی قرار دارند.

شوک حاصل از موج انفجار این ابرنواختر اتمسفر و هر نوع موجود زنده ای که شاید زمانی بر روی آن زندگی می کرده را از نابود ساخته.

PSR B1257+12 به طور کامل از بین نرفته، هسته باقیمانده از ستاره قدیمی تبدیل به یک ستاره Zombie به نام Pulsar شده است. PSR B1257+12 دقیقاً در جای خود درحال چرخش است و هر 22/6 میلی ثانیه یک بار به طور کامل به دور خود می چرخد به طوری که یک دسته عظیم از تشعشعات را از خود خارج می سازد. این تشعشعات از روی زمین قابل روئیت هستند. سیارات این ستاره به طور منظم در معرض تشعشعات کشنده قرار دارند و این باعث شده تا اطمینان حاصل شود این سیستم به صورت یک سرزمین غیربشری باقی بماند.





باد عظیم

صدای وزش باد جزء حتمی در تمام خانه های متروک و ترسناک زمینی است. اما این شرایط روی HD189733 b نیز آن را به یک مکان بسیار ترسناک تبدیل می کند!

HD189733 b دارای بادهایی با سرعت 22000 مایل بر ساعت است.

HD189733 b در نگاه اول شبیه به سیاره "مشتری داغ" (Hot Jupiter) است. به شکل یک سیاره گازی عظیم که به طرز بسیار خطرناکی نزدیک به یک ستاره داغ و سوزان قرار گرفته. دمای روزانه در خنک ترین حالت به 1770 درجه فارنهایت می رسد. یک طرف این سیاره همیشه رو به ستاره اش قرار دارد.

زمانی که دانشمندان دمای طرف شب این سیاره را اندازه گرفتند متوجه شدند که تنها 500 درجه نسبت به طرف روز خنک تر است! اما چطور ممکن است سمت پشتی چنین سیاره ای اینقدر گرم باشد؟!

جواب این سوال "باد" است: باد خطرناک و بسیار نیرومندی که گرما را از طرف روز سیاره به طرف شب آن منتقل می کند. سرعت این باد 4500 مایل بر ساعت، حدوداً شش برابر سرعت صوت می باشد. در حقیقت اخترشناسان سرعت این باد را تا بالای 22000 مایل بر ساعت تخمین زده اند. وضعیتی که در آن تمام مکانهای بسیار ترسناک زمین در مقایسه با آن مثل یک روز خوب و آرام در کنار ساحل است.





سیاره جوشان و مشکلات آن

سیاره HD209458 b در موارد اندکی تشابهاتی با زمین دارد: این سیاره در اتمسفرش دارای بخار آب، متان و دی اکسید کربن است، عناصر اصلی برای حیات بر روی کره زمین. ولی این سیاره به مانند یک دیگ جوشان با درجه حرارت غیر قابل تصور می ماند.

حتی داغ ترین روزهای تابستانی زمینی به بدی وضعیت حاکم بر روی HD209458b نیست. HD209458b سیاره ای است که با فاصله بسیار نزدیکی به دور ستاره اش می چرخد به طوری که در طول طی نمودن مدار 5/3 روزه اش اتمسفر آن از سطح سیاره جدا می شود. گازهای جدا شده از سطح HD209458 b دنباله ای به طول 200000 کیلومتر را تشکیل می دهد.

دانشمندان سیارات زیاد دیگری را مانند HD209458 b پیدا کرده اند. سیارات بزرگ گازی که در مدارهای بسیار نزدیک به ستاره شان در حال چرخش هستند و دارای اتمسفر کشنده و بسیار داغ می باشند. گاهی مواقع خطر نابودی و بلعیده شدن توسط ستاره ای که به دورش در حال چرخش اند برای چنین سیاراتی وجود دارد. همانطور که احتمالاً برای WASP-18b اتفاق می افتد.

HD209458b درست در لبه پرتگاه قرار دارد. شانس زیادی وجود دارد که در طی یک میلیون سال آینده به طور کامل نابود شود و این درست زمانی است که اسپیرال ها (Spirals) در فاصله بسیار نزدیکی از ستاره قرار می گیرند. دانشمندان می دانند که آیا WASP-18b تا 10 سال آینده در راه مرگ قرار می گیرد یا خیر.





کاملاً تنها و بسیار سرد

سیاره OGLE-2005-BLG-390Lb با داشتن تنها 50 درجه کلوین سردترین سیاره خارجی ای است که تا کنون کشف شده.

در حالی که اغلب سیارات خارجی ای که تا کنون پیدا شده اند به طور وحشتناکی داغ هستند OGLE-2005-BLG-390Lb سردترین سیاره خارجی ای است که تا کنون کشف شده.

حدوداً 10 سال زمینی طول می کشد تا این سیاره مدار خود را به دور ستاره کوتوله و ریز خود طی کند. متوسط درجه حرارت بر روی OGLE-2005-BLG-390Lb به 50 درجه کلوین یا منفی 370 درجه فارنهایت می رسد.

با وجود اینکه این سیاره اندکی بزرگتر از زمین است ولی سیاره ای است همیشه یخبندان به طوریکه حتی سردترین شب ها در قطب جنوب در مقایسه با آن با مانند بهشت می ماند.



منبع: سایت نجوم ایران

ترجمه نعیمه موحدی از سایت رسمی ناسا

جهان «فرکتالی» است؟!

مطالعه* جدیدی که بر روی چگونگی پراکندگی حدود یك میلیون کهکشان* انجام شده است، نشان* می*دهد آرایش جهان به صورت «فرکتالی» است.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، کیهان*شناسان تلاش می*کنند برای پخش ماده در جهان الگویی پیدا کنند تا بتوانند گذشته* آن را بهتر بررسی کنند.

یافتن الگویی مشخص برای چگونگی توزیع ماده می*تواند راهنمایی برای حل شدن برخی معماهای بزرگ کیهان*شناسی باشد.

برخی معتقدند ماده در جهان به صورت همگن پخش شده است و برخی دیگر بر این عقیده*اند که الگوی پخش ماده به صورت سلسله مراتبی و خوشه*یی است، درست همانند اشکال فرکتالی (Fractals).

تقریبا همه* فیزیک*دان*ها با فرکتالی بودن جهان در مقیاس*های کوچک موافق هستند. میلیاردها ستاره کهکشان*ها را تشکیل می*دهند، کهکشان*ها به همراه هم خوشه*های کهکشانی را می*سازند و خوشه*های کهکشانی با هم ابر خوشه*های کهکشانی را می*سازند.

اختلاف نظر دانشمندان در مورد مقیاس*های بزرگ*تر از ابرخوشه*ها است. بیش*تر آن*ها عقیده دارند در مقیاس*های بزرگ*تر، جهان همگن است اما تحقیقات تیم کوچکی از دانشمندان دانشگاه «رم» چیز دیگری را نشان *می*دهد: در مقیاس*های بزرگ*تر نیز جهان فرکتالی است.

بهترین اطلاعات از چگونگی پخش کهکشان*ها در عالم از «نقشه*بردار دیجیتال آسمان اسلوان»(SDSS) به دست آمده است.

در سال 2004 تحقیق تیمی از فیزیک*دانان دانشگاه آریزونا بر روی بیش از 55 هزار کهکشان و کوازار که SDSS از آن*ها نقشه*برداری کرده بود، نشان داد که توزیع کهکشان*ها در مقیاس*های بزرگ*تر از 200 میلیارد سال نوری همگن است؛ اما تیم ایتالیایی تحقیق جدید معتقد است که داده*های آماری برای این نتیجه*گیری کافی نبوده است.

آن*ها با بررسی داده*های کنونی SDSS که شامل بیش از 800 هزار کهکشان و 100 هزار کوازار است به این نتیجه رسیدند که در مقیاس*های بزرگ*تر نیز جهان به صورت خوشه*یی است.

تحقیق این گروه نشان می*دهد که جهان در مقیاس 100 میلیون سال نوری به طور آشکاری الگوی فرکتالی دارد اما آن*ها درباره* مقیاس*های بیش از 300 میلیون سال نوری تردید دارند.

بسیاری از کیهان*شناسان درباره* این نظریه جدید بدبین هستند زیرا طبق نظریات برای این که در چنین مقیاس*هایی ساختارهای خوشه*یی به وجود بیاید به زمانی بیش از 14 میلیارد سال نیاز است؛ در نتیجه در چنین مقیاس*هایی جهان باید همگن باشد.

به نوشته نجوم، طبق نظریه* نسبیت عام انشتین، امکان فرکتالی بودن جهان وجود دارد اما در واقعیت، شرایط به وجود آمدن آن بسیار پیچیده است.

برای اثبات همگن بودن جهان در مقیاس*های بزرگ، می*توان تابش زمینه* کیهان(CMB) را بررسی کرد. این تابش که مربوط به دوران اولیه کیهان است، نشان* می*دهد که جهان ابتدایی همگن بوده است؛ اما چرا این نتایج با نتایج تحقیق جدید همخوانی ندارد؟

یکی از جواب*های احتمالی این است که اندازه*گیری*های SDSS خطا دارد.

SDSS کهکشان*ها را به صورت دو بعدی در آسمان نقشه*برداری و سپس داده*های مربوط به فاصله را با توجه به سرعت آن*ها محاسبه* می*کند.

شاید کهکشان*های نزدیک به ما به دلیل نیروی جاذبه*ای که به هم وارد می*کنند، سرعت*هایی داشته باشند که مربوط به انبساط جهان نباشد و ما در اندازه*گیری*های خود دچار خطا می*شویم.

به گزارش ایسنا، رهبر تیم ایتالیایی معتقد است که چنین خطایی فقط مربوط به کهکشان*های نزدیک*تر از 16 میلیون سال نوری است و در مقیاس*های بزرگ*تر تاثیری ندارد.

اما فرکتالی بودن جهان در مقیاس*های بزرگ چه مشکلی به وجود می*آورد؟ مشکل این است که این الگو مخالف نظریات کنونی در رابطه با گذشته*ی عالم و قوانین آن است. تحقیقات تکمیلی آینده درستی یا نادرستی نظریات فعلی را مشخص خواهد کرد.

گل سرخی بر پهنه کیهان


حدود یک سوم کهکشان*های عالم با هم برخورد کرده*اند. کهکشان UGC 1810 نیز تحت تاثیر نیروهای جزرومدی گرانشی کهکشان همدم خود به این شکل اعوجاج یافته و پرتوهای آبی رنگ ستارگان جوان نشانه*ای از این برخورد است.

در جشن بیست و یکمین سالگرد قرارگیری تلسکوپ هابل در فضا، اخترشناسان موسسه علوم تلسکوپ فضایی، چشمان هابل را به یک گروه خوش*عکس از کهکشان*های تعاملی Arp 273 نشانه رفتند.



این عکس متعلق به کهکشان بزرگ*تری است که با نام UGC 1810 شناخته می*شود.



صفحه این کهکشان در اثر نیروهای جزرومدی گرانشی کهکشان همدم موسوم به UGC 1813، به شکلی همانند گل سرخ اعوجاج یافته است. ردیف جواهرات آبی در بالای تصویر، ترکیب نور خوشه*های ستاره**ای بسیار درخشان و ستارگان آبی داغ و جوان است.



این ستارگان عظیم در نور فرابنفش با شدت تمام می*درخشند. (دقت کنید هر نقطه آبی یا سرخ درواقع مجموعه*ای از صدها یا هزاران ستاره است که از فاصله دور به صورت گروهی قابل تشخیص*اند).



در سمت راست بالای تصویر، یک کهکشان مارپیچی کوچک احتمالی را در بازوی مارپیچی UGC 1810 می*بینید. چگونگی تغییر مشخصات بازوی مارپیچی خارجی در حین عبور از این کهکشان سوم، از حالت مسطح با تعداد زیادی ستاره پیر (به رنگ قرمز) در یک سو به توده*ای از ستارگان آبی جوان در سوی دیگر، قابل توجه است.


gool.jpg

کهکشان UGC 1810 در صورت فلکی آندرومدا واقع شده و حدود 300 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد.

جمعه ۱۸ فروردین ۱۳۹۱

سلام دوستان امیدوارم سال خوبی رو آغاز کرده باشید .

دانشمندان مؤسسه «مكس*پلانك» آلمان از كشف دو سياره در مدار ستاره*اي در فاصله 375 سال نوري از زمين خبر داده*اند كه قديمي*ترين جهان*هاي بيگانه شناخته*شده هستند.

اینم خبری از دنیای منظومه ای ستاره ها .

طبق آخرين يافته*ها كه در مجله Astronomy and Astrophysics منتشر شده، تعداد دقيق سيارات موجود در مدار ستاره HD 10180 تاكنون 9 عدد بوده و بررسي*ها همچنان در اطراف آن ادامه دارد.

محققان با استفاده از داده*هاي تلسكوپي در شيلي از سالها پيش به بررسي اين ستاره كه در فاصله 130 سال نوري از زمين قرار داشته، پرداخته*اند كه به دليل فاصله نزديكتر آن از درخشش بيشتري برخوردار است.

HD 10180 در صورت فلكي «آب*مار» قرار داشته و پيش از اين تصور مي*شد كه تنها هفت سياره در اطراف آن وجود دارد. اما تحقيقات اخير از وجود دو سياره ديگر در مدار آن خبر داده است.

6.jpg

اندازه اين سيارات بسيار متفاوت بوده و يكي از آنها 65 برابر جرم زمين بوده و يكي از آنها تنها 1.4 برابر سنگينتر از زمين است. اين موضوع آن را به كوچكترين سياره خارج از منظومه شمسي كشف شده تاكنون تبديل كرده است.

وزن دو سياره تازه كشف شده در حدود 1.9 و 5.1 برابر زمين بوده كه آنها را در گروه ابرزمين*ها قرار مي*دهد. اين سيارات در مدارهاي داغ قرار داشته و طول مدار آنها زير 10 روز براي سياره كوچكتر و 68 روز براي سياره بزرگتر است.

يكي از اين دو سياره و همچنين سياره هفتم HD 10180 بسيار به اين ستاره نزديك هستند. يكي از آنها با جرم 1.3 برابر زمين تنها سه ميليون كيلومتر با آن فاصله داشته كه بسيار نزديكتر از سياره عطارد با خورشيد محسوب مي*شود.

طبق اين پژوهش، ستاره مورد نظر بسيار آرام بوده و امكان ارتباط فعاليت دو سياره جديد با پديده ستاره*اي وجود ندارد.

همچنين دوره مداري اين سيارات با هيچكدام از دور*ه*هاي زماني حركت اجسام در منظومه شمسي مصادف نبوده، از اين رو اين دو جسم مسلما ريشه سياره*اي دارند.

به گفته محققان، منظومه*هاي ستاره*اي ديگر در جهان معمولا از چهار سياره يا كمتر برخوردارند.